ساختارهای مرسوم در برگزاری جشنواره‌ها ناکارآمد است

علیرضا غفاریان، تجربه ساخت ۵ فیلم کوتاه داستانی را در کارنامه خود دارد و جایزه نخست بخش فیلم کوتاه داستانی نهمین دوره جشنواره رضوی را برای فیلم «پایش» دریافت کرده است. وی هم‌اکنون کارشناس و مسئول واحد هنرهای تصویری حوزه هنری استان یزد است.

در سال‌های اخیر حوزه هنری در یزد زیاد در بحث تولید آثار همراه نبوده است. علت آن چیست؟
رویکرد حوزه هنری در این باره تغییر کرده است. قبلاً سیاست‌ها به گونه‌ای بود که تولید آثار در اولویت قرار داشت و کمیت بر کیفیت ترجیح داده می‌شد. در واقع تولید نیز یک کارگاه عملی برای آموزش افراد به شمار می‌رفت که فرد بتواند توانایی خود را محک بزند. در سال‌های ۸۳ تا ۸۶ بودجه و تجهیزات در اختیار متقاضیان قرار می‌گرفت که ایده‌های خود را عملی کنند. در حال حاضر هم ایده‌هایی که مورد موافقت حوزه هنری باشد مورد حمایت قرار می‌گیرند.

جشنواره ۱۰۰، که به فیلم‌های صد ثانیه‌ای می‌پرداخت و حوزه هنری متولی آن بود، شاید تنها جشنواره‌ای است که توانسته همچنان به موضوع و قرار اولیه خود پایبند بماند و یک جریان فیلم‌سازی را پیرامون خود شکل بدهد. به نظر شما دلیل آن چیست؟
انتخاب موضوع و روش برگزاری آن هوشمندانه، جدید و جذاب است. اخلاق، موضوعی است که امکان ایده‌پردازی و فضای کافی برای کار را می‌دهد، همچنین هر سلیقه و فکری به اخلاق‌مداری اهمیت می‌دهد و امکان تفسیر و تحلیل و گفتگو را هم فراهم می‌آورد. همچنین قاعده زمانی صد ثانیه‌ای خود یک ایده جدید بود که با یک اجرا و مدیریت صحیح جایگاه خودش را باز کرد. موضوع جشنواره ساباط هم این پتانسیل را دارد؛ چون هویت فرهنگی دغدغه امروز انسان‌ها و برای جامعه ارزشمند است. اگر از سطح ابنیه و بیان تاریخچه فراتر رویم و این جشنواره بهانه‌ای باشد که یک تفاهم بین زندگی امروز و هویت گذشته خودمان برقرار شود موفق عمل کرده‌ایم. باید این نیاز را هم ایجاد کنیم و هم به آن پاسخ دهیم.
سال ۸۵ که اولین دوره جشنواره فیلم‌های صد ثانیه‌ای شکل گرفت. حوزه هنری یزد اعلام کرد که از هر اثر ۱۰۰ هزار تومان حمایت می‌کند. با همین رویکرد ۷۰ اثر در یزد تولید شد. در بین این آثار، فیلم‌هایی بودند که حتی به درد سطل آشغال هم نمی‌خورد؛ ولی آثار خوبی هم تولید شدند و جایزه اول جشنواره در آن دوره در بین همین ۷۰ اثر حمایت شده از طرف حوزه هنری یزد بود. خیلی از افرادی که کار اولشان را در این پروسه ساخته بودند در ادامه به فیلم‌سازان حرفه‌ای تبدیل شدند. سال بعد نیز همین حمایت انجام شد و یزد با ۶۵ اثر در این جشنواره حضور داشت و نتیجه این که جایزه اول دور دوم جشنواره فیلم‌های صد ثانیه‌ای هم متعلق به یزد بود. سال سوم هم با همین رویکرد توانستیم آثار خوبی تولید کنیم که رتبه بیاورند.

چرا در حال حاضر چنین رویکردی برای حمایت از تولیدات وجود ندارد؟
الان چندین جریان فیلم‌سازی و افراد مستقل دارای تجربه کافی در یزد رشد پیدا کرده‌اند. آن موقع تعداد دفاتر سینمایی و افراد پیگیر برای تولید به انگشتان دست هم نمی‌رسید. در حال حاضر رقابت برای ساخت آثار وجود دارد. آن موقع باید از همه ایده‌ها حمایت می‌شد تا انگیزه‌ها از بین نرود و رسیدن به یک کمیت قابل قبول اولویت اصلی بود. الان باید تأثیرگذاری آثار ساخته شده و کیفیت آنها اولویت اصلی باشد.

پیشنهاد شما برای اینکه جشنواره فیلم ساباط به سرنوشت دیگر جشنواره‌های گذشته ی یزد دچار نشود و بتواند جریان‌ساز شود، چیست؟
چون این جشنواره‌ها از سر اعتماد به نفس کافی نسبت به پتانسیل‌های سینمای یزد شکل نگرفته و بعد از اتمام آن نیز احساس رضایت برای سینماگران یزدی ایجاد نمی‌شود. من دیدگاهم این است که حمایت از فیلم‌ساز یزدی و پرداختن به دغدغه‌های او در قالب جشنواره‌ای که در شهر خودش برگزار می‌شود به ارتقاء اثر او کمک می‌کند. من فکر می‌کنم دیگر نیازی به برگزاری جشنواره به صورت فیزیکی نیست. مخاطب عام از جریان فعلی جشنواره‌ها کنار گذاشته شده و جشنواره به مراوده بین فیلم‌سازان تبدیل شده است. در صورتی که با همین هزینه می‌توان مخاطب بیشتری را با آثار درگیر کرد. می‌توان از پتانسیل شبکه‌های استانی بیشتر استفاده کرد، رأی‌گیری را به مخاطبان واگذار کرد و یا سیستم جایزه دادن را عادلانه‌تر کرد؛ حتی جایزه‌ها به سمت تولید آثار بعدی برود و خیلی از اتفاقات خوبی که در اثر تداوم به رویه‌های جدید تبدیل می‌شوند.

نظرات کاربران
    تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
نظر خود را بیان کنید
برای ثبت نظر وارد شوید.

ورود به سامانه