جلوه‌های ویژه بصری، یک عنصر تزئینی در اثر نیست

تفاوت نقش کارگردان در یک گروه انیمیشن‌سازی در مقایسه با گروهی که در حال ساخت یک فیلم سینمایی است در چه چیزهایی می‌تواند باشد؟
کارگردان در یک گروه فیلم‌سازی از ابتدای فعالیت‌های پیش‌تولید تا پایان مراحل پس از تولید با اثر درگیر است و در این مسیر با گروه‌های مختلفی کار می‌کند. نهایتاً در زمان تولید با افراد بیشتری در یک زمان فشرده کار کرده و فشار کار در قبل و بعد از آن کاهش می‌یابد. ولی کارگردان در یک گروه انیمیشن‌سازی با تمام افراد تیم، ظرف مدت شاید چندین ماه و گاه در دوره‌ای بیشتر از یک سال مداوماً درگیر است تا یک اثر به سرانجام برسد. بنابراین دو بخش داستانی و انیمیشن، شکلی متفاوت داشته و روش‌های آن نیز متفاوت است. هرکدام آدم خودش را می‌خواهد.
در انیمیشن همه چیز باید از هیچ ساخته شود. تخیل به شدت کلیدی است. ولی در زمان فیلم‌سازی دغدغه اصلی کارگردان انتخاب است. باید انتخاب کند که چه چیزهایی در کنار هم چیده شوند. وجوه مشترکی به لحاظ تئوریک وجود دارد ولی رویکردها متفاوت است. در روال مرسوم فیلم‌سازی بازسازی واقعیت شاید ارزش اصلی باشد ولی در انیمیشن مسأله اصلی ساختن یک واقعیت درونی برای خود اثر است. بنابراین ریسک در انیمیشن بالاست و امکان شکست در آن زیاد است. شکست در فیلم‌سازی یعنی ورشکستگی ولی منظور من از شکست در انیمیشن به این معنی است که کارگردان و دیگر عوامل متوجه هستند که در خلق فضای اختصاصی که از قبل در ذهن خود برای اثرشان پرداخته بودند، شکست خورده‌اند.
وقتی فضای کار شما واقعی است و همه چیز سر جای خودش است و هیچ عنصر فانتزی در اثر شما نیست لزومی ندارد هزینه و زمان تولید انیمیشن را تحمل کنید. پیشنهاد من همیشه این بوده که تا ایده شما دقیقاً در فضای انیمیشن بهتر اجرا نمی‌شود به سراغ ساخت انیمیشن نباشید. تهیه‌کنندگان نیز به این موضوع پی برده‌اند و تا اطمینان نداشته باشند، به راحتی با ساخت انیمیشن همراهی نمی‌کنند.

با توجه به اینکه استفاده از جلوه‌های ویژه حتی در فیلم‌های کوتاه نیز در حال گسترش است،  شما چگونه از طریق جلوه‌های ویژه به ارتقای یک اثر کمک می‌کنید؟
با توجه به زمان‌بر بودن و هزینه‌های بالایی که جلوه‌های ویژه دارد، پیشنهاد من این است که تا جایی که امکان دارد همه چیز در زمان تولید و سر صحنه ایجاد شود. باید به جلوه‌های ویژه نگاه کاربردی وجود داشته باشد. نباید به آن یک نگرش تزئینی و لوکس شود. خود من برای فیلم خودم نیز تا جایی که امکان داشته باشد مسائل را سر صحنه حل می‌کنم. باید نسبت به امکاناتی که جلوه‌های ویژه فراهم می‌کند نیز شناخت وجود داشته باشد و آگاهانه از آن استفاده شود.

نظر شما درباره انیمیشن‌های کوتاهی که در فضای مجازی ارائه می‌شود چه هست؟
جامعه ما می‌خواهد به همه چیز بخندد. فضای مجازی نیز اساساً از طریق اضافه کردن بار طنز به همه موضوعات، مخاطب خود را در هر بخشی جذب می‌کند و این مخاطب بالاست که درآمد بیشتری را ایجاد می‌کند. گاهی در فضای مجازی به عمد با یک ساختار ضعیف و مسخره روبرو هستیم که به تمام مسائل با دید نقد و همراه با لحنی به شدت طعنه آمیز می‌پردازد. این باعث می‌شود همین سادگی و جسارت جذاب باشد.

شما علاوه بر دوره‌های مرسوم آموزشی، دوره‌های تخصصی آموزش با موضوعات مشخص و دقیقی مثل «طراحی شخصیت در انیمیشن» در یزد برگزار کردید. به نظر شما تا چه میزانی دغدغه آموزشی به این حد در بین علاقه‌مندان وجود دارد؟
باید ایجاد نیاز کرد. شاید یکی از رسالت‌های این کارگاه‌های تخصصی با عناوین جزئی‌تر، ایجاد نیاز باشد. جریان انیمیشن همیشه یک روال یکنواختی را در یزد داشته است. قبلاً انسجام بیشتری وجود داشت ولی الان گروه‌های مختلف یا حتی افراد به صورت فریلنس در حال فعالیت هستند. اما اتفاق خوبی در حال رخ دادن است. چون افراد از سطح هنرستان می‌توانند به طور تخصصی وارد رشته انیمیشن شوند. قدیم اینطور بود که معمولاً تحصیلات فعالان این عرصه در زمینه کامپیوتر بود و در سنین بالا تازه به ساخت انیمیشن رو می‌آوردند.

نظرات کاربران
    تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
نظر خود را بیان کنید
برای ثبت نظر وارد شوید.

ورود به سامانه